hij kan me nog meer vertellen

Dat heb ik weer! Een fantastische vriendin! Al een maand of zo. Alleen… ze gaat naar de kerk. Christelijk – je weet wel. En daar heb ik eigenlijk niks mee; niet dat ik er tegen ben of zo – begrijp me niet verkeerd, maar wat moet ik daar nou mee?
Ze vroeg me mee… mee naar de kerk – een “jeugddienst”. Het is heel helemaal niet stijf hoor, zei ze nog. Zucht. Wanneer zag ik eigenlijk voor het laats een kerk van binnen? Een jaar of vijf geleden, denk ik. Wat moet ik nu doen?

Weet je… ik ben toch mee geweest. Één keertje hoor. Behoorlijk de zenuwen – toch wel. Maar het viel mee. Het was eigenlijk best wel aardig. Niks geen psalmen of ander ouderwets gedoe. Een best wel goeie band – veel beter dan ik dacht! Klonk allemaal niet verkeerd; best aardige muziek – wel beetje reli-teksten. Tof praatje van een gast in een shirt en op gympen: een dominee volgens mijn vriendin. Maar ja, wat moet ik daar nu verder mee? Mijn vriendin is christelijk…. Shit man!

Eigenlijk… die God, ja, eigenlijk kan ik er gewoon niks mee. Hij kan me nog meer vertellen! Ik bedoel, wie gelooft dat nou? Dat is toch onzin allemaal?

Oh, ja – nog één ding. Die gast zei nog wel dat als je in Jezus gelooft… je eeuwig leeft. Zo simpel. Alleen maar gelóven. Niets meer. Niets minder. Eeuwig leven. Geen ellende meer. Geen shit meer. Dat zit me nog steeds in het hoofd: eeuwig, zonder shit. Zou dat niet mooi zijn? Als dàt echt waar is… Dan…

Maar dan… dan kan Hij me wèl meer vertellen. Nog véél meer! Ik geloof… ik geloof dat ik misschien nog weer eens meega. Ik twijfel nog… Shit man!

Commentaar

Toevoegen